Webshop Eleveld Steenwijk
Aanmelden nieuwsbrief Eleveld Steenwijk
Eleveld Steenwijk

Wat is BIO wijn?

Wat is biologische wijn?
Biologische wijn bestaat eigenlijk niet! Althans niet officieel.

Ook alternatieve aanduidingen, zoals ecologische, organische of bio-wijn zijn niet officieel.
Momenteel is er namelijk geen Europese regelgeving voor biologische wijnen.
De officiële naam van deze wijn is 'wijn, bereid uit biologisch geteelde druiven'.



Gemakshalve gebruikt de wijnmarkt hier toch het begrip 'biologische wijn'.
Het is een product dat zowel aan de definitie van wijn als aan de definitie van een biologisch levensmiddel moet voldoen.
Het is een wijn die in de primaire (druiventeelt) als secondaire productie (bereidingsfase) aan de geest van de biologische productweiwijze voldoet.

Biologisch, ecologisch, biodynamisch, organisch wijnmaken
Biologische wijnbouw is goed mogelijk waar vochtige lucht in het najaar geen vat heeft op de rijpe druiven.
Geheel zonder bestrijding werken is toch mogelijk na een ommezwaai naar harmonie in de wijngaard, met respect voor de natuur.
Snoeien helpt om de plant luchtig te houden.
De eerste jaren na aanpassing naar een ecologisch verantwoorden handelswijze zal het rendementen zo'n 20% lager zijn.
De jaren daarna komt dit weer langzaam naar het oude niveau

Geschiedenis
Al eeuwen is de wijnbouwwereld op de hoogte van het nut en de noodzaak van ecologische produceren.
Dit levert biologische wijnen op
Nadat een gelukkige in de oude tijd op een spontane manier het bestaan van wijn heeft ontdekt, is het menselijk ingrijpen in de natuur reeds begonnen.
We zeggen nu dat de mens toen ook nog natuur was!? Hoe zit dat eigenlijk?
Het heeft tot diep in de 20e eeuw geduurd voordat men op grote schaal hygiënische methodes kon toepassen.
De ontdekking van stoom en de kennis van het schimmelrijk en het bacteriële leven, ontwikkeld vanaf o.a. Pasteur, heeft revolutionaire gevolgen gehad.
Ons voedsel en drinken kunnen we nu goed conserveren zodat het langer houdbaar is en gekocht en gebruikt kan worden op het moment dat het ons schikt

In het verleden konden de meeste wijnhuizen zich de risicovolle overgave aan de natuur kostentechnisch niet permitteren.
Het gevaar dat een oogst verloren zou gaan is een dure aangelegenheid.
Het spuiten tegen bacteriën, gisten en schimmels werd uit bedrijfsbehoud een bedrijfszekerheid.
Dat werd zo'n gewoonte dat in de Rhône en de Bourgogne grote delen van de bodem armer is geworden dan dat van de Sahara (1990).

Duitsland loopt voorop als het om ecologische wijnbouw gaat.
Pas in 1971, toen een draak van een Duitse wijnwet het licht zag, had de concurrentie (Frankrijk) het eindelijk voor elkaar.
De Duitse wijnmakers mochten voor ongechaptaliseerde wijnen geen 'naturreinen Wein' meer op de etiketten vermelden.
Dat was een doorbraak.
Omdat alle wijn 'Naturwein' is, en suiker eveneens een natuurprodukt is, zoals de Fransen succesvol beargumenteerden.

In de huidige AOC-wetgeving mag (moet!) wel worden gechaptaliseerd, bij de huidige Duitse prädikatswijnen mag nog immer geen suiker worden toegevoegd

Na WO II hebben de biologische producten een plaats gevonden in de gespecialiseerde winkels en reformhuizen.
Natuurlijk, we kochten bij de boer, we fietsten er voor om, we vertrouwden de supermarkt.
Dat is de moderne verbondenheid.

Verder is ook de marketingwise het biologisch produceren lange tijd een geitenwollensokkengebeuren geweest.

Sinds het jaar 2000 is het streekprodukt in Nederland hot!

In de jaren 70 van de 20e eeuw is een maatschappelijke beweging in gang gezet die voor de hoogste maatstaven in Europa verantwoordelijk is, uiteindelijk vastgelegd in EG-normen (1991).
Tegenwoordig zie je meestal een mengvorm van toegepaste milieueisen, waarbij voorop staat dat men zover mogelijk gaat als dat economisch én idealistisch verantwoord is
Vele wijnhuizen zetten zich tegen het (grootschalig) gebruik van minerale meststoffen en chemisch-synthetische plantenbeschermingsmiddelen af.
Al is het maar om daar kosten te kunnen besparen

Doorbrak
Het besef dat met pragmatisch handelen en streven naar een optimum de (bijna) biologische norm haalbaar is, is een belangrijke doorbraak.
Met optimum bedoel ik dan het evenwicht tussen de natuurlijke gang van zaken en het menselijk ingrijpen
Afhankelijk van de wijnboer wordt besloten bijvoorbeeld, wanneer wordt gesnoeid en geploegd.
Snoeit men gericht op een luchtige plant, dan is er iets meer werk te doen, maar dan hebben schimmels en gisten geen vrij spel meer.
Er is minder te sproeien op een plant.

Tegelijkertijd kan aan de kwaliteit worden gewerkt: men komt toch langs de plant, dus slechte trossen, wilde uitlopers en kleine bladontwikkeling kan direct worden verwijderd.
Lossen uitlopers worden gebonden.

Ploegt men weinig, dan zal de bodem dichtslaan, zodat de regen niet meer tot de bodem kan doordringen.
Ploegt hij teveel, dan heeft de wijnboer behalve veel werk ook geen profijt van de begroeiing.
Een humuslaag die wordt verkregen door bijvoorbeeld om het jaar te ploegen is gezond en houdt de bodem optimaal en constant van kwaliteit.
De druivenplant heeft natuurlijke humus hard nodig voor afweerstoffen.
Minder sproeien dus. Ziektes en infecties liggen voortdurend op de loer.

Vaak zie je dat juist aan de voet van de plant het onkruid is verwijderd.
Hiertoe zijn sproeimiddelen te koop, die de wijnstokken niet aantast.

Het gras en onkruid tussen de wijnrank kan concurrentie vormen voor de wijnstok: watervoorziening, voedselvoorziening, licht.
Toch is deze invloed beperkt.
Het wortelstelsel van de druivenplant is lang en zoekt juist in de diepte en daarom zou teveel mesten de wortels naar de oppervlakte leiden.

In Nederland zijn extra eisen gesteld aan de toegift van humus aan de bodem

De E.G. heeft in 1991 richtlijnen vastgesteld waarmee wijnmakers aan de slag kunnen. Controlerende instanties zorgen voor controle op de naleving van deze richtlijnen. Meestal hebben zij nog aanvullende en strengere eisen, ook over de verwerking van het fruit tot wijn

De toekomstige ontwikkeling zal zijn dat meer wijn makers kiezen om zoveel mogelijk biologisch te werken.
Al is het maar uit kostenbesparing.
Maar het maken van wijn kent vele gevaren, dus zal een producent altijd de mogelijkheid open willen houden om in te kunnen grijpen



Bron: wijnrorg